30 روز 30 پیام پیام سوم: "اخلاص"
14 بازدید
تاریخ ارائه : 7/29/2013 11:12:00 AM
موضوع: الهیات و معارف اسلامی

پيام سوم: "اخلاص"

دعاى روز سوم ماه مبارک رمضان

اللهمّ ارْزُقني فيهِ الذّهْنَ والتّنَبيهَ وباعِدْني فيهِ من السّفاهة والتّمْويهِ واجْعَل لي نصيباً مِنْ کلّ خَيْرٍ تُنَزّلُ فيهِ بِجودِک يا أجْوَدَ الأجْوَدين .

"خدايا روزى کن مرا در آنروز هوش و خودآگاهى را و دور بدار در آن روز از نادانى و گمراهى و قرار بده مرا بهره و فايده از هر چيزى که فرود آوردى در آن به بخشش خودت اى بخشنده ترين بخشندگان . "

قال اميرالمومنين عليه السلام: فرض الله ... الصيام ابتلاء لاخلاص الخلق

‏امام على عليه السلام فرمود: خداوند روزه را واجب كرد تا به وسيله آن اخلاص خلق را بيازمايد. نهج البلاغه، حكمت 252

براي عبادت ها شرايطي تعيين شده است که مهم ترين آن، اخلاص در نيت است. اهميت اخلاص در اعمال، تا آنجاست که عمل بي اخلاص، نه تنها مقرب نيست، يعني شخص را به خدا نزديک نمي کند، بلکه موجب دور شدن از بساط قرب ربوبي جَلّ وعَلي مي شود.

آيه هاي قرآني بسياري در اين موضوع وارد شده است از جمله:

«قُلْ إِنّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللّهَ مُخْلِصًا لَهُ الدِّينَ؛ بگو همانا من مأمورم که خدا را پرستش کنم و دينم را براي او خالص گردانم». (زمر: 11)

«وَ ادْعُوهُ مُخْلِصينَ لَهُ الدِّينَ؛ بخوانيد خدا را از سر اخلاص و در هر عبادت رو به سوي او آريد». (اعراف: 29)

«قُلِ اللّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَهُ ديني؛ بگو من خداي را مي پرستم و دينم را خاص و خالص براي او مي گردانم». (زمر: 14)

حذيفة بن يمان مي گويد: از پيامبر اکرم (ص) معناي اخلاص را پرسيدم. حضرت فرمود: من از جبرئيل و او از خدا سؤال کرد. خداي سبحان نيز فرمود: اخلاص سري است از اسرار من که در دل محبوب خود قرار مي دهم.

پس، اخلاص که محور اساسي در نيت است، حکمتي ملکوتي دارد که کسي جز محبوب خدا به آن نمي رسد.يکي از راه هاي شناخت هرچيز، شناخت طرف مقابل آن است. در مقابل اخلاص که صفتي پسنديده و نيکوست، ريا قرار دارد.

ريا، يعني اينکه به مردم نشان دهد براي خدا کار مي کند، در حالي که براي خدا نباشد. ريا در متن کارهاي عبادي، به بطلان عمل مي انجامد. از اين رو، در عبادت ها نيت را شرط مي کنند و ريا را باطل کننده عمل مي دانند.

بالاترين مرتبه اخلاص

بالاترين مرتبه اخلاص، آن است که هرگاه شخص عملي را انجام مي دهد، به کمترين اجر در دو عالم چشم نداشته باشد و نظر او فقط رضاي حق تعالي باشد و به جز او، مقصود و مطلوبي نداشته باشد.اين مرتبه از اخلاص، اخلاص صديقين است و به اين مرحله نمي رسد، مگر کساني که در درياي عظمت الهي غرق گشته اند و واله و جيران محبت اويند.رسيدن به اين مرتبه از اخلاص فراهم نيست، مگر اينکه از همه خواهش هاي نفساني دست برداري و پشت پا بر هوا و هوس زني و دل خود را مشغول فکر و صفات و افعال پروردگار خود کني.وقت خود را به مناجات او صرف کني تا انوار جلال و عظمت او بر ساحت دل تو پرتو افکند و محبت و انس با او در دل تو جاي گيرد.

پست ترين مرتبه اخلاص؛ توهم اخلاص

پست ترين مرتبه اخلاص، آن است که در عمل خود قصد ثواب و خلاصي از عقاب داشته باشي و چه بسا عبادت هايي که در انجام آنها خود را به سختي مي افکني و آن را خالص از براي خدا مي پنداري، حال آنکه به خطا رفته اي.

از شخصي حکايت مي کنند که گفت: سي سال نماز خود را که در مسجد در صف اول خوانده بودم، قضا کردم. به جهت اينکه يک روز به خاطر عذري به مسجد دير آمدم و در صف اول جا نبود، در صف دوم ايستادم.در نفس خود خجالتي يافتم از اينکه مردم مرا در صف دوم ملاحظه کردند. دانستم که در اين سي سال، ديدن مردم مرا در صف اول باعث اطمينان خاطر من بود و من به آن شاد بودم و به آن آگاه نبودم.چه بسا در روز قيامت، اگر پرده ها کنار برود و اعمال آدمي با دقت خداوندي محاسبه شود، بر آدمي معلوم گردد که بسياري از کارهاي او از روي ريا بوده است، حال آنکه او مي پنداشت براي خدا کار مي کرده است. چنان که خداوند در قرآن مي فرمايد: «وَبَدالَهُمْ سَيَّئاتُ ما عَمَلُوا؛ ظاهر شود از براي ايشان بدي هاي آنچه کرده اند». (جاثيه: 33)پس، چون روز قيامت فرا رسد و غش اعمال ظاهر شود، به جز روسياهي و ندامت چيزي نماند.