30 روز 30 پیام پیام نهم: " خشنودی خداوند"
39 بازدید
تاریخ ارائه : 7/29/2013 11:56:00 AM
موضوع: الهیات و معارف اسلامی

پيام نهم: " خشنودي خداوند"

دعاى روز نهم ماه مبارک رمضان

اللهمّ اجْعَلْ لي فيهِ نصيباً من رَحْمَتِک الواسِعَةِ واهْدِني فيهِ لِبراهِينِک السّاطِعَةِ وخُذْ بناصيتي الى مَرْضاتِک الجامِعَةِ بِمَحَبّتِک يا أمَلَ المُشْتاقين .

" خدايا قرار بده برايم در آن بهره اى از رحمت فراوانت و راهنمائيم کن در آن به برهان و راه هاى درخشانت و بگير عنانم به سوى رضايت همه جانبه ات بدوستى خود اى آرزوى مشتاقان ."

قال اميرالمومنين عليه السلام : الصيام اجتناب المحارم كما يمتنع الرجل من الطعام و الشراب.

امام على عليه السلام فرمود: روزه پرهيز از حرامها است همچنانكه شخص از خوردنى و نوشيدنى پرهيز مى‏كند. بحار ج 93 ص 249

يکي از مقامات بلند معنوي و عرفاني در حرکت و سير به سوي خداوند توجه به «رضوان الله» و خشنودي خداوند است و رسيدن به آن در مرتبه‌بالايي از آسمان سير وسلوک قرار دارد . در قرآن کريم و روايات توصيه‌هاي بسياري نسبت به اين که انسان در کارهاي خود رضاي خداوند را هدف قرار دهد و آن‌را بجويد و طلب کند، آمده است ؛ زيرا عموم افراد در کارهاي خوبي که انجام مي‌دهند از اين که هدف را خدا قرار دهند، غفلت دارند و آشنايي آنان بيشتر به اين جهت است که کارهاي خوب و عبادتها را انجام مي‌دهند تا موجب آسايش دنيا و آخرت گردد. آنها را از عذاب نجات دهد و به بهشت برين برساندبا اين که از کمالات مهم معنوي آن‌است که رضاي خداوند محور تمام افعال قرار گيرد.

در اين زمينه قرآن کريم به موردي اشاره کرده است که چگونه در فرازي از مهم ترين فرازهاي تاريخ صدر اسلام، اميرمومنان علي انگيزه خويش را در حرکتي قهرمانانه خشنودي خداوند قرار مي‌دهد. هنگامي که پيامبر در مکه بودند کافران و مشرکان هم پيمان شدند که شب به خانه آن‌حضرت حمله و با کشتن آن وجود مقدس چراغ توحيد را خاموش کنند. در اين وقت بود که امام علي‌ جان خود را به خطر انداخته و حاضر شد در بستر پيامبر بيارآمد تا اين که مشرکان از هجرت و بيرون رفتن پيامبر از مکه مطلع نشوند، و در حقيقت جان خود را فداي اسلام مي‌کند، قرآن در آن‌ باره مي‌فرمايد «ومن الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات اللّه؛ و بعضي از انسانها کساني هستند که به خاطر خوشنودي خدا بذل جان مي‌کنند» (سوره بقره، آيه 207).

امام سجاد در دعاي ابوحمزه مي‌فرمايد: خدايا! پاداش اين عبادت و گفتار و دعاي مرا خشنودي خود قرار بده .

لذا اگر کسي داراي چنين انگيزه ، شوق ، وعشقي باشد که کارها را براي جلب رضاي خداوند انجام دهد، خود اين علاقه از کمالات معنوي محسوب مي‌شود والبته اين مقامي است که هر کسي به آن نمي‌رسد و تنها کسي که سيرو سلوک به سوي خداوند را شروع و مراحلي را طي کرده باشد مي‌تواند با اين کمال انس پيدا کند و با عشق به سوي خدا حرکت و کار کند.

کسي که در وادي معنويات نيست و سر در امور مادي دارد و بر آنچه که بر او مي‌گذرد دل خوش کرده، ابداً‌به اين فکر نخواهد افتاد که کارها را براي رضاي خداوند انجام دهد؛ زيرا رضوان اللّه قلّه‌ايست که انسان بايد همه چيز را غير از خداوند پشت سر بگذرد تا به آن برسد؛ اما کسي که در پستي‌ها قرار دارد و با اموردنيا انس گرفته و با آنها حشر ونشر دارد، هرگز بويي از رضوان اللّه به مشامش نخواهد رسيد.

از اين روي اين توفيق بزرگ نصيب کسي مي‌شود که در مراحل سير وسلوک حرکت کند آن هم پس از مدتي زحمت کشيدن، آن‌عشق و علاقه در او پيدا مي‌شود که در کارها به دنبال خشنودي خداوند باشد. خوشا به حال فردي که در وقتي که ديگران به سوي امور مادي حرکت مي‌کنند و مقصدهاي مادي را مي‌جويند او هدف خود را رضاي خدا قرار دهد و در طلب آن‌ برآيد. و براي اين که بهتر به ارزش رضوان اللّه آشنا شويم مطلبي را در باب بهشت و هدف بعثت پيامبر ياد آور مي‌شويم.

ارزش بهشت:

بهشت جايي است که همه نعمت‌هاي الهي در آ‌ن فراهم است و داراي دو ارزش است: يکي نعمت‌هاي ظاهري: نهرها، باغ ها، درختان و انواع لذتها و ديگر آن که بهشت تجسم و تبلور ومحل تجلي رضوان اللّه است؛ يعني کسي که در بهشت قرار مي‌گيرد، احساس مي‌کند که خدا از او خشنود است؛ زيرا اگر کسي مورد غضب خدا باشد در بهشت جايي ندارد. قرآن کريم هر دو ارزش را براي بهشت بيان مي‌کند و مي‌فرمايد:

« بگو: آيا شما را بهتر از اين خبر دهم؟ پرهيزکاران نزد پروردگارشان باغهايي دارند که در آن‌جوي‌هايي روان است و در آن جاودانه و نيز همسراني پاکيزه و در بهشت از خشنودي خدا برخوردارند». (سوره آل عمران، آيه15)

و هچنين در جاي ديگر مي‌فرمايد: «خداوند به مردان و زنان مومن باغهايي را وعده داده است که در آن جويباراني روان است که جاودانه است و خشنودي و رضاي خداوند از همه اينها برتر است و پيروزي بزرگ همين است.(سوره توبه، آيه72 )

که دراين آيه شريفه بعد از بيان نعمت‌هاي بهشتي مي‌فرمايد: «و رضوان من اللّه اکبر»؛ يعني مهم‌ترين نعمتي که نصيب اهل بهشت مي‌شود، رضوان اللّه است که آن «اکبر» است يعني ارزش آن‌از تمام نعمت‌هاي بهشتي برتر است و نمي‌توان ارزش آن را در مقايسه با چيزهاي ديگر حتي اگر ارزشمند هم باشند، بيان کرد؛ همان‌گونه که درباره عظمت خداوند آمده است: «اللّه اکبر» درباره رضوان اللّه هم کلمه «اکبر» آمده است پس چنانکه عظمت خداوند در تعريف و توصيف نمي‌گنجد و به بيان نمي‌آيد، ارزش رضوان اللّه نيز برتر از بيان و گفتار است و نمي‌توان براي آن‌قدرو قيمتي معين کرد؛ زيرا شخص بهشتي احساس مي‌کند که خداوند از او خشنود است و در پناه لطف او قرار دارد و اين جاست که تمام نعمت‌ها براي او زيبا ولذت بخش مي‌شود. پس ارزش همه نعمتهاي بهشتي از رضوان اللّه گرفته شده است و اوست که با پرتو افشاني به همه نعمتهاي بهشت، نور، جلا و ارزش مي‌دهد.

هدف بعثت:

سه هدف اساسي در بعثت پيامبران وجود دارد که آنان براي هدايت انسانها،آن اهداف را تعقيب مي‌کردند:

1‌ـ قرب الهي.

2ـ رضوان اللّه.

3ـ لقاء اللّه.

پيامبران مي‌آمدند تا انسان را از مسير انحراف و دور گشتن از خداوند نجات دهند و به راه قرب هدايت کنند و آنها را گام به گام به مرحله‌اي برسانند که شايسته «رضوان اللّه» گردند و درآن صورت به آنان نويد «لقاء اللّه» مي‌دهند.

لقاء‌اللّه عالي‌ترين کمال و هدف از خلقت انسان است و اگر کسي به رضوان اللّه برسد گام بعد که به سرعت انجام مي‌گيرد، لقاء اللّه است و رضوان اللّه متصل به لقاء اللّه است و ديگر کمالي برتر از آن تصور نمي‌شود و لقاي خداوند آرزوي هر پيامبر، وصي، عارف وسالک است که همه آنها براي اين مقصد کوشش مي‌کردند.

يکي از آثار مهم سوره‌قدر آن است که انسان را به رضوان اللّه مي‌رساند و لذا مي‌توان آن را از برترين آثار عرشي و نوراني اين سوره شريفه دانست .

حضرت اميرمومنان مي‌فرمايد: «ولن تطرف عين قارئها إلا نظر اللّه و ترحّم عليه» کسي که اين سوره را مي‌خواند چشم برهم نمي‌زند، مگر آن که خداوند به او نظر مي‌کند و رضوان و خشنودي خود را شامل حال او مي‌سازد.