رازداری
9 بازدید
تاریخ ارائه : 9/22/2013 10:06:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

قال علی علیه السلام: «مَن کَتَمَ سِرَّهُ کانَتِ الخِیَرَهُ بِیَدِه»

امام علی (ع) می فرماید: آن کس که راز خویش را پنهان دارد، ابتکار عمل را در اختیار خواهد داشت.

رازداری هنر انسان های با ظرفیت است، کسانی که نه تنها رازدار دیگران هستند و صندوقچة دل آنان کانون اسرار خودی و بیگانه است، بلکه در حفظ و پنهان داشتن رازهای نهانی خویش نیز کاملاً محتاط و عاقلانه رفتار می کنند. کمترین ارزش چنین صفتی این است که آدمی ابتکار عمل را در هر موردی در اختیار دارد و بدون ترس و واهمه می تواند عمل نماید؛ اما کسی که نه برای خود و نه به نفع دیگران رازدار نبوده، شخصیت مطمئن و قابل اعتمادی ندارد، در جمع مردم بی اعتبار و در رابطه با خودش ناکام و شکست خورده است، زیرا با سستی و تنگ نظری خود، ناچار از وابستگی ذلّت بار به دیگران می باشد تا از تکرار شکست ها و ناکامی هایش پیشگیری نماید، و به دلیل نقاط ضعفی که از خود نشان داده است، راهی جز پذیرش آراء و اراده دیگران ندارد. 

• بعضی از حکما فرموده اند: «من افشی سّره کثر علیه المتآمرون»

«کسی که راز خود را ابراز نماید طلب کاران خویش را افزون خواهد کرد.»

• عمر بن عبدالعزیز می گفت: «القلوب اوعیه الاسرار، و الشفتاء اقفالها و الانس مفاتیحها، فلیحفظ کل امری ء مفتاح سرّه»

«دل ها صندوقچة اسرارند، لب ها قفل آن می باشند و زبان نقش کلیدش را دارد، بنابراین هر کسی وظیفه دارد کلیدهای اسرار خویش را حفظ نماید.»

• از گویش های حکیمانه است که فرموده اند: آزار آدمی، چون خون او پربهاست، و افشاگر آن چونان کسی است که خون خویش را ریخته باشد. یعنی چه بسا آشکار کردن رازی که به مرگ آدمی می انجامد!؟

• حکیمی در نصیحت خود به فرزندش گفت: در بیان اسرار، به همگان، بدگمان باش.