چهل اصل مدیریت فرهنگی در اهداف بعثت انبیاء (25)
64 بازدید
تاریخ ارائه : 5/24/2014 11:54:00 AM
موضوع: مدیریت

24-تشويق و تهديد انسان ها:

وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلاّ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ[انعام/48}از امور مهمی که توجه به آن در امر تربیت، بسیار حایز اهمیت است و وجود آن در جان انسان از عوامل عمده ناکامی و شکست هر اقدامی در زمینه تربیت است، یکی امید و خوش بینی بیش از حد نسبت به خود و سرنوشت خویش و دیگری ناامیدی و یأس است. ثمره اول تنبلی و بیهوده گری و ولنگاری و حاصل دوم نیز سرخوردگی و احساس پوچی و شکست است که نتیجه مشترک آن، ترک وظیفه و اهمال و از دست دادن فرصتها واستعدادهاست.مژده دادن به نفس و بشارت دادن به آن که هر عمل صالح و پسندیده ای از او سر بزند اولاً در پیشگاه خداوند محفوظ مانده و هیچ کاری از او فوت و فراموش نخواهد شد. سوره مریم، آیه 64. سوره مجادله، آیه 6. و بی کم و کاست در لوح اعمال ما ثبت گردیده سوره کهف، آیه 49. و ثانیا: پاداش آن به صورت بسیار انبوه و بی مرز به ما خواهد رسید سوره زمر، آیه 10. نساء، آیه 40. احزاب، آیه 29، خود نیروی محرک و پرقدرتی خواهد ساخت که تحمل هر مشکلی را در راه کسب مقامات معنوی و انسانی آسان خواهد نمود. تبشیر و انذار همان گونه که در تربیت شخصی، از عوامل عمده محسوب می شود در مورد سالم سازی اجتماعی و تربیت دیگران نیز وسیله ای کارآمد و مؤثر به شمار می رود، تا جایی که این دو از مهمترین ابزار کار انبیا در مسیر دعوت خود بوده است و حتی در آیات فراوانی، از آنان با وصف مبشّر و منذر و یا بشیر و نذیر یاد شده است. آیات 213 بقره، 48 انعام، 56 کهف، 2 هود، 119 بقره، 24 فاطر. در قرآن بیش از شصت بار مشتقات «بشارت» و بیش از یکصد و بیست بار مشتقات «نذر» به معنای ترس به کار رفته و این اضافه بر واژه های مرادف با معنای این دو کلمه با نزدیک به آن است. «المعجم المفهرس لالفاظ القرآن الکریم» واژه های نذر، بشر، خوف، وعد، شفق.