اخلاص شرط پذیرش نذورات است
42 بازدید
تاریخ ارائه : 4/6/2015 11:56:00 AM
موضوع: اخلاق و عرفان

در گفت و گو با یک کارشناس دینی مطرح شد:

اخلاص شرط پذیرش نذورات است

عشق و محبت به امام حسین (علیه السلام) باعث می ‌شود که ارادتمندان آن امام با برپایی مراسم عزاداری سهم خود را در زنده نگه داشتن یاد و نام شهدا ایفا کنند.

بی شک نذر، عهدی میان انسان و خداوند است که از آن راهی برای رسیدن به حضرت حق و اجابت دعا یاد می‌شود. ادای نذر یکی از مرسوم‌ترین و سنتی تریـن روش‌‌هـایی است کـه شخص به هنگـام نیـاز به توجـه خداونـد و بستن عهدی با پروردگار خود و همچنین اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السّلام) برای برآورده شدن خواسته اش به آن متوسل می‌گردد، از این رو طی گفت و گویی با حجت‌الاسلام حسن بابایی حسکویی مدرس حوزه و دانشگاه و نویسنده کتاب "چگونه نذر کنیم؟" به واکاوی یک نذر اسلامی و شرایط آن پرداخته ایم که از نظرتان می گذرد:


به‌عنوان نخستین پرسش، لطفا تعریفی از نذر و معنای لغوی آن بفرمایید.

یکی از سنت های خوبی که در جامعه ما رواج دارد بحث نذر است که در ایام مختلف سال در مناسبت های گوناگون خودش را نشان می دهد. اصل عمل نذر بر گرفته از فرهنگ اسلامی است که ریشه قرآنی و روایی دارد و در نتیجه مورد تأیید اسلام است. نذر در زبان عربی به معنای وعده است. بنابراین نذرکننده به امری معین وعده می دهد که در آینده به تحقق برساند و وعده ی او منوط و مشروط بر انجام آن کار است. برای مثال فرد نذر کننده می‌گوید: اگر این کار عملی شود، چنین خواهم کرد و گاهی هم می‌گوید: در هر حال این کار را انجام می دهم.

در کتاب لسان العرب آمده است: نذر (نحب) چیزی است که انسان نذر می‌کند و آن عهد را به طور واجب بر عهده می گیرد. از دیدگاه فقه، نذر یعنی اینکه نذرکننده برای انجام کاری فقط در راه رضای خداوند، خود را به انجام کاری ملزم نماید و یا برای ترک کاری، باز هم برای جلب رضای خداوند، خود را موظف کند.

نذر را به «نحب» نیز تعبیر کرده اند و از آن جمله، گفته ی خداوند متعال در قرآن کریم سوره احزاب آیه ۲۲ است که می فرماید: من المومنین رجالٌ صدقوا ما عاهدواالله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدّلوا تبدیلا؛ برخی از آن مومنان، بزرگ مردانی اند که به عهد و پیمانی که با خدا بستند کاملاً وفا کردند پس برخی پیمان خویش گزاردند و بر آن عهد ایستادگی کردند تا رد راه خدا شهید شدند.

آیا در قرآن یا روایات اشاره ای در بکارگیری نذر برای برآورده شدن حوایج شده است؟ در کدام آیه و یا کدام روایت؟

بر نذر کننده واجب است که به نذر خود وفا کند و به تاخیر انداختن آن هم جایز نیست مگر با دلیل موجّه. خداوند متعال در قرآن کریم در سوره حج آیه ۲۹ فرموده است: ولیوفوا نذورهم. همچنین در سوره بقره آیه ۲۷۰ می خوانیم: هر چه انفاق کنید و یا به نذر صدقه دهید، همانا خداوند می داند و ستمکاران را در دو جهان یار و معینی نخواهد بود.
در آیه ی ۷ سوره ی دهر، خداوند متعال وفای به نذر را تأکید می‌کند: بندگان خدا، وفا به نذر کرده، می ترسند از روزی که شرّ آن گسترده است. نیز در سوره آل عمران آیه ۳۵: إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّی نَذَرْتُ لَکَ مَا فِی بَطْنِی مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّی إِنَّکَ أَنتَ السَّمِیعُ الْعَلِیم: چون زن عمران گفت پروردگارا آنچه در شکم خود دارم نذر تو کردم تا آزاد شده از مشاغل دنیا و پرستشگر تو باشد پس از من بپذیر که تو خود شنواى دانایى، به موضوع نذر اشاره شده است.