اخلاص شرط پذیرش نذورات است(3)
101 بازدید
تاریخ ارائه : 4/6/2015 12:50:00 PM
موضوع: اخلاق و عرفان

بهتر است مال نذر شده در میان چه افرادی توزیع شود؟

اگر کسی نذری کرد می بایست به مفاد نذر عمل نماید که از آن به وفای به نذر یاد می‌شود؛ چرا که مصداق عقود است و عقد با هر کسی بسته شود لازم است عقلا و شرعا به آن وفادار باشد و عمل نماید. وفای به نذر آثار بزرگی دارد که از جمله می توان به یاری خداوند، ورود به بهشت، مصونیت از سختی های قیامت شادمانی و سرور در قیامت و ستایش خداوندیاشاره کرد.

از نظر قرآن، وفای به نذر آن چنان مهم است که خداوند از کسانی که برای امر کوچکی هم نذر کرده اند می خواهد تا در همان امر کوچک وفای به نذر داشته باشند. (از این رو واژه های نفقه و نذر را نکره آورده تا دلالت بر هر نوع و هر مقدار از نفقه و نذر داشته باشد هر چند که اندک است. به هر حال، نذر از ابزارهای توسل جویی بشر به خداوند و بهره مندی از نصرت و یاری الهی است. هر کسی در هر مشکلی گرفتار است یا خواسته ای دارد می تواند با توسل جویی از طریق نذر، خود را به خداوند نزدیک ساخته و از محبت و نصرت الهی بهره مند سازد. بنابراین، نذر را می بایست در جایگاهی چنین برتر دید و به آن به دیده یک رفتار نیک و سیره و سنت پیامبری نگریست و عمل کرد.

بعضا گاهی افراد در هنگام پخش نذورات اقدام به فخر فروشی می‌کنند، آیا از اجر کار آنان کم می‌شود؟

از شرایط نذر می بایست به اخلاص و نیت خالصانه نذرکننده اشاره کرد که آیه ۳۵ سوره آل عمران بدان توجه می دهد؛ چرا که خلوص در نذر زمینه پذیرش آن از سوی خداوند را فراهم آورد و خداوند به صراحت در آیات ۷ و ۹ و ۲۲ سوره انسان، علت پذیرش نذر اهل بیت(ع) و شفای حسنین(ع) را اخلاص اهل بیت(ع) می داند و این گونه بر نقش ویژه اخلاص در نیت و عمل در نذر تاکید می‌کند. لزوم قصد قربت در عقد نذر و همچنین لزوم ذکر نام خدا در صیغه عقد نذر از شرایط صحت نذر است. البته شرایطی چون مکلف بودن، عاقل بودن، مختار بودن و قدرت بر انجام و امکان متعلق نذر از دیگر شرایط صحت عقد نذر است که از آیات قرآنی به دست می آید و فقیهان بر آن فتوا داده اند.