عبادت عاشقانه
363 بازدید
تاریخ ارائه : 5/11/2015 4:42:00 PM
موضوع: تاریخ و سیره

مهم‏ترين ويژگي که به عبادت ارزش و عظمت مي‏دهد، و نيازهاي فطري انسان را برآورده مي‏کند و به قله سعادت و کمال مي‏رساند، عاشقانه عبادت نمودن است . پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله فرمود: «برترين افراد کسي است که عاشق عبادت باشد; سپس به عبادت تن دهد و آن را از دل دوست‏بدارد و با جسد با آن مباشرت داشته و خود را براي آن فارغ نموده باشد ... .» (11)

وقتي که طاغوت زمان، هارون الرشيد امام موسي بن جعفر عليهما السلام را در قعر زندانهاي تاريک و نمور زنداني نمود، و احساس کرد که جاي خلوتي براي ابراز عشق و محبت ‏به معبود خود يافته، دست‏به آسمان برداشته، عاشقانه عرضه داشت:

«اللهم انني کنت اسالک ان تفرغني لعبادتک اللهم وقد فعلت فلک الحمد; (12) بارخدايا! به راستي من هميشه درخواست مي‏کردم که به من محل خلوتي براي عبادت خود عنايت نمايي . خدايا! اين کار را انجام دادي، پس ستايش براي تو است .»

به راستي جز عشق به خدا و عبادت نام ديگري نمي‏توان بر جملات فوق گذاشت; چنان که گاهي نماز و سجده انجام مي‏داد و يا دعا مي‏خواند تا با معشوق خويش سخن بگويد، و گاه قرآن تلاوت مي‏نمود تا خداي با او سخن بگويد، و انس شبهاي تار او صوت قرآن عارفانه او بود . از «المناقب‏» چنين نقل شده است: «کان الذکر الحکيم رفيق الامام في خلواته، و صاحبه في وحشته وکان يتلوه بامعان وتدبر وکان من احسن الناس صوتا به، فاذا قرا يحزن ويبکي السامعون لتلاوته; (13) قرآن حکيم يار تنهايي هاي امام (موسي بن جعفر عليهما السلام) و مونس وحشتش بود، هميشه قرآن را با دقت و تدبر تلاوت مي‏نمود، و داراي زيباترين صوت قرآني بود . هرگاه قرآن مي‏خواند، شنوندگان به خاطر تلاوتش محزون مي‏شدند و گريه مي‏کردند .»

حفص درباره قرائت ‏حضرت مي‏گويد: «وکان قراءته حزنا فاذا قرا فکانه يخاطب انسانا; (14) خواندن قرآنش حزين بود . پس هرگاه قرآن مي‏خواند بگونه‏اي مي‏خواند که گويا با انساني سخن مي‏گويد .»